JIJ BEPAALT

Er viel die dag gestaag een motregen. Alles blonk in het daglicht. De motregen verspreidde een soort duisternis, net of de dag er niet helemaal mocht zijn. Alsof er een sluier over de dag lag. Bij veel huizen en kantoren waren de lichten aangestoken. Op die manier trachtte men die nevel van regen weg te poetsen. Maar deze deken van motregen liet zich niet wegpoetsen. Deze keer niet.
Ik keek heel vrolijk naar dat mooie tafereel. Ik bedacht me dat dit precies het leven van veel mensen weergaf. Dat zijn de mensen die alles bekijken alsof er een deken van motregen overheen valt. Ze zijn niet heel vrolijk, maar ook niet echt somber. Ze steken de lampen aan en geven dan aan zichzelf weer dat het best gezellig is. En in dat kunstlicht doen ze die dag hun kunstjes. Zo valt het eigenlijk best nog wel mee.
Wil jij zo leven?
Het werkelijke leven speelt zich af in het zonlicht. Je wordt enthousiast van datgene wat jij doet. Je leeft je passie. Je springt met plezier uit bed en bent bereidt om alles uit de dag te halen. Je doet je werk met plezier, gaat iets drinken met vrienden en dat is een feest, je geniet thuis van het eten, een goed glas wijn, een goed gesprek of een leuk tv programma en je gaat vrolijk de nacht in om verkwikt weer op te staan. Leven met passie, daar gaat het om. En welk weer het dan is maakt je niets uit, want voor jou schijnt altijd de zon.
Als je zo kunt leven, dan gaat je leven moeiteloos. Is dit wat je wilt? Dan kan het ook. Het is namelijk een staat van zijn. Als je begrijpt dat jij bepaalt hoe jij in het leven staat, dan ben je een eind op weg om iedere dag je passie te leven. Als jij denkt dat je omgeving een grote invloed heeft op hoe jij je voelt, dan geef je het roer uit handen. Ken je die man die 27 jaar gevangen zat en iedere dag genoot van dat wat er gebeurde, al was het maar heel weinig. Die man heette Nelson Mandela. Ik ken een vrouw die door een ziekte aan huis gekluisterd is en toch iedere dag als een geschenk ziet want ze richt zich op wat ze nog wel kan. Ik ken een man die verlamt is vanaf z’n 27ste en vrijwel niets kan. Toch is hij getrouwd, heeft een kind doordat er zaad is opgewekt en geniet hij van z’n gezin en vooral van het weinige dat hij wel kan. Die mensen zijn mijn voorbeeld. Hen heb ik in gedachten als het in mijn dag weer eens motregent, alles tegenzit en niemand mee werkt aan mijn geluk. Op zo’n dag denk ik aan die mensen en voel ik me zo gelukkig dat ik alles kan doen wat ik wil. Want ik bepaal. Ik ben de regisseur van mijn leven. In mijn leven schijnt dus iedere dag de zon, welk weer het ook is.